રહસ્ય અને ડરની દુનિયામાં ‘બહેરૂપિયો’નો મિશ્ર પ્રયાસ

ગુજરાતી સિનેમામાં જ્યારે પણ હોરર-થ્રિલર જોનરની વાત આવે છે, ત્યારે પ્રયોગો મર્યાદિત રહ્યા છે. તેવામાં ‘બહેરૂપિયો’ લોકકથા અને અંધશ્રદ્ધાના તાણાવાણા સાથે એક અલગ પ્રકારનો ભય રજૂ કરવાનો પ્રયાસ કરે છે. ફિલ્મની વાર્તાનું મૂળ અને તેની થીમ ખૂબ જ આકર્ષક છે, જે પ્રેક્ષકોને શરૂઆતમાં એક ઊંડા રહસ્યમાં લઈ જવામાં સફળ રહે છે. જોકે, વાર્તાની ગતિ અને પટકથામાં રહેલી કેટલીક નબળાઈઓ પ્રેક્ષકોની જિજ્ઞાસાને સતત જાળવી રાખવામાં ક્યાંક કાચી પડે છે.

અભિનયની દ્રષ્ટિએ ફિલ્મમાં સંતુલન જોવા મળે છે. જયેશ મોરે અને કિંજલ રાજપ્રિયા જેવા સક્ષમ કલાકારોએ પોતાની ભૂમિકાને પૂરેપૂરો ન્યાય આપ્યો છે. મૌલિક ચૌહાણે પણ આ ફિલ્મમાં એક અલગ સ્તરનો અભિનય પ્રદર્શિત કરીને પોતાની પ્રતિભા સાબિત કરી છે. કલાકારોનું પર્ફોર્મન્સ ફિલ્મનું જમા પાસું છે, જે ઘણી જગ્યાએ નબળા દ્રશ્યોને પણ પોતાના જોરદાર સંવાદો અને હાવભાવ દ્વારા સંભાળી લે છે.

તકનીકી પાસાઓની વાત કરીએ તો ફિલ્મનું બેકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક (BGM) ખરેખર પ્રશંસનીય છે, જે ડરના માહોલને ગાઢ બનાવે છે. પરંતુ, હોરર ફિલ્મો માટે સૌથી મહત્વના એવા ‘જમ્પ સ્કેર્સ’ (Jump Scares) અને વિઝ્યુઅલ ઈફેક્ટ્સમાં ક્યાંક નવીનતાનો અભાવ જોવા મળે છે. ફિલ્મમાં જે ડરનો અહેસાસ થવો જોઈએ, તે વારંવાર આવતા મ્યુઝિકના પ્રભાવ હેઠળ દબાઈ જતો હોય તેવું લાગે છે. ડાયરેક્શન સારું છે, પણ એડિટિંગ ટેબલ પર ફિલ્મ થોડી વધુ ચુસ્ત બનાવી શકાઈ હોત.

એકંદરે, ‘બહેરૂપિયો’ એક એવી ફિલ્મ છે જેનો વિચાર અને હેતુ ખૂબ સારો છે, પરંતુ તેના અમલીકરણમાં થોડીક ઉણપ રહી ગઈ છે. જો તમે ગુજરાતી ફિલ્મોમાં લોકકથા આધારિત રહસ્યના શોખીન હોવ અને તમારા મનપસંદ કલાકારોને પડદા પર જોવાની ઈચ્છા રાખતા હોવ, તો આ ફિલ્મ એકવાર જોઈ શકાય છે. તે એક સારો પ્રયાસ છે, પણ તે ગુજરાતી સિનેમાની શ્રેષ્ઠ હોરર ફિલ્મોમાં સ્થાન મેળવતા થોડીક રહી જાય છે.

રેટિંગ: (3/5)